De nacht van sinterklaas

Ik ben Esméé, ik ben acht jaar, en deze nacht is een speciale nacht. Het is de nacht van vijf op zes december en dan komt Sinterklaas. Tenminste als je braaf bent geweest. Ben ik braaf geweest? Gisteren had ik een discussie met mama en papa over huiswerk. Zou Sinterklaas dat weten? Hoe weet hij eigenlijk of ik braaf ben geweest? Ik denk niet dat hij dat ziet, ik denk dat hij dat voelt in zijn hartje. Maar ik geloof wel dat ik flink ben geweest. ‘Dit jaar zijn er geen stoute kinderen,’ zei hij op TV.

Voor het slapengaan heb ik mijn schoen gezet met daarin mijn mooiste tekening, een wortel voor het paard en een pintje voor Piet. En ik heb alle sinterklaasliedjes gezongen die ik ken, heel luid, zodat hij me zeker zou horen. Ook heb ik papa gezegd dat hij de haard niet mag aansteken want Piet kruipt door de schoorsteen naar binnen en hij zou zich kunnen verbranden.

Nu lig ik in bed, maar ik kan niet slapen. De tijd gaat traag. Mijn hartje bonst in mijn keel. Ik luister gespannen naar elk geluidje. Mama vertelde dat ze ooit iets hoorde op het dak. Dat was vast het paard van Sinterklaas, zijn witte schimmel waarop hij van schouw naar schouw rijdt. Maar ik hoor alleen het tikken van de regen op de dakpannen en ik ben bang dat Sinterklaas van het dak zou vallen met dit slechte weer. Stel je voor.

De nacht kruipt voorbij. Ik ben nieuwsgierig. Ik wil uit bed springen, naar beneden lopen en kijken of de pakjes er al zijn. Maar wat als Piet nog in huis is? Nee, ik wacht wel tot mama en papa wakker zijn om samen naar beneden te gaan. Zouden ze al wakker zijn?

In onderstaande podcast (© Yente Blancke) kan u de beleving en invulling van de nacht van sinterklaas beluisteren van Esmée, acht jaar, gekoppeld aan mijn eigen herinneringen als kind.