Glas-in-lood

Glasramen maken is een ambacht met een werkwijze die al eeuwenlang grotendeels dezelfde is gebleven. Alles begint bij een ontwerp op ware grootte: een tekening waarin elk stukje glas zijn plaats en kleur krijgt, en waarin de loodlijnen mee de compositie bepalen. Dat lijnenspel is geen noodzakelijk kwaad, maar een vormtaal op zich: het bepaalt hoe rustig of hoe levendig een raam oogt.

Daarna volgt het kiezen van het glas. Geen twee platen zijn hetzelfde: mondgeblazen glas heeft belletjes, striemen en dikteverschillen die het licht telkens anders breken. Een kleur die op de werkbank vlak lijkt, kan tegen het daglicht plots helemaal opengaan. Elk stuk wordt met een glassnijder uit de plaat gehaald, gebroken en daarna nauwkeurig bijgeslepen tot het exact in het patroon past.

Vervolgens wordt het glas in lood gevat. Dat lood is een H-vormig profiel, zodat het glas er aan weerszijden in schuift, stuk voor stuk, als een puzzel die van binnenuit groeit. Op elk kruispunt worden de loodlijnen aan elkaar gesoldeerd. Ten slotte wordt er kit tussen het lood en het glas gewreven: dat maakt het raam waterdicht én stevig genoeg om jarenlang mee te gaan. Na het poetsen krijgt het lood zijn typische donkere tint en komen de kleuren pas echt tot hun recht.

Het is werk dat geduld vraagt en waarbij je een hele dag met je handen bezig bent: geconcentreerd en tegelijk rustig in je hoofd. Precies daarin vindt Lara haar plek, en van daaruit buigt ze dat eeuwenoude ambacht naar vandaag.

Haar droom? Glas-in-lood een plek geven in moderne huiskamers – als raam, deur of als kunstwerk aan de muur.